Wanneer de grens van 104 weken verzuim in zicht komt, beginnen vertrouwde structuren onvermijdelijk te schuiven. Werkgevers en werknemers zoeken op dat moment vaak naar een heldere uitleg van de Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen, de uitkering bij langdurige arbeidsongeschiktheid na twee ziektejaren. Deze zoektocht draait zelden louter om regelgeving, maar weerspiegelt vooral een sluimerend ongemak over de toekomst. Wat staat er te gebeuren nu dit kantelpunt nadert? De WIA dwingt ons om niet langer te focussen op wat niet meer lukt, maar nieuwsgierig te onderzoeken welk potentieel er wél beschikbaar is. Door de juiste signalen tijdig te verbinden, creëren we samen de regie en rolhelderheid die nodig is voor de volgende fase.
De WIA staat voor de Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen en is de regeling waarop een werknemer een beroep doet wanneer deze na twee ziektejaren nog voor minimaal 35 procent arbeidsongeschikt is. Bij een volledige uitleg van de Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen, de uitkering bij langdurige arbeidsongeschiktheid na twee ziektejaren, hoort het inzicht dat dit geen eindstation is, maar een overgangsfase. Het markeert het moment waarop we het eigenaarschap over de inzetbaarheid opnieuw vormgeven.
Binnen deze wetgeving maken we onderscheid tussen twee richtingen, afhankelijk van het perspectief op herstel:
Dit samenspel vraagt om een kritische, gelijkwaardige blik op wat de nieuwe realiteit van beide partijen verlangt.
De werknemer is formeel aan zet om in de 93e ziekteweek de aanvraag digitaal in te dienen bij het UWV. Om deze stap succesvol te zetten, faciliteert de werkgever dit proces door uiterlijk in de 91e week het volledige re-integratieverslag en het eindevaluatieformulier op te leveren. Precies op dit kruispunt wordt absolute rolhelderheid gevraagd van alle betrokkenen.
In deze fase is het essentieel om verantwoordelijkheden niet over te nemen, maar het samenspel te orkestreren. Het UWV toetst streng of alle bedrijfsartsadviezen tijdig en doelmatig zijn opgevolgd. Wanneer actieve acties in het re-integratietraject ontbreken, dreigt een kostbare loonsanctie. Regie voeren betekent hier sturen op kaders in plaats van hopen dat de situatie zich vanzelf oplost. Wie nu afwacht, krijgt later de rekening gepresenteerd. Door onderlinge verwachtingen helder te duiden, behouden zowel werkgever als werknemer het eigenaarschap over hun eigen deel in dit complexe dossier, zonder elkaar vast te zetten.
Een WIA-instroom raakt een grote of middelgrote werkgever direct door een aanzienlijke verhoging van de WGA-premie of doordat men de kosten volledig zelf draagt als eigenrisicodrager. Verzuim is daarmee nooit een geïsoleerd probleem, maar een strategisch risico met zware financiële weegmomenten. Een tijdige uitleg van de Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen, de uitkering bij langdurige arbeidsongeschiktheid na twee ziektejaren, helpt organisaties om deze impact vooraf zichtbaar te maken.
Voor de medewerker ontstaat er vaak een inkomensgat dat overbrugd moet worden: het WIA-hiaat. Hier ligt een kans voor de leidinggevende of HR-professional om een spiegelende, onderzoekende rol te pakken. Door de feiten op tafel te leggen, help je de medewerker om de consequenties te overzien. Dit vraagt de moed om patronen op de werkvloer vroegtijdig te herkennen, zodat we escalatie in de toekomst voorkomen. De blik moet altijd naar voren gericht blijven in de zoektocht naar zinvol werk.
Bij een beoordeling onder de 35 procent vervalt het recht op een uitkering en blijf je in dienst bij de huidige werkgever, of stroom je via een vaststellingsovereenkomst uit naar de WW. Het UWV wijst de aanvraag af, maar de achterliggende uitdaging rondom verzuim verdwijnt daarmee niet zomaar uit beeld. Het dwingt werkgever en werknemer om samen eerlijk naar het resterende potentieel te kijken.
Een eerlijke uitleg van de Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen, de uitkering bij langdurige arbeidsongeschiktheid na twee ziektejaren, neemt juist ook dit ongemakkelijke scenario mee. Hoe wordt het beschikbare arbeidsvermogen alsnog rendabel en duurzaam ingezet binnen of buiten de organisatie? Dat is een dialoog waarin eigenaarschap en gelijkwaardigheid centraal staan. Door samen nieuwsgierig te blijven en de beschikbare opties te onderzoeken, ontstaat er ruimte voor een nieuwe beweging. Laat je niet passief leiden door de keuring, maar pak gericht de regie over het vervolg.
Je bereidt je optimaal voor door het volledige re-integratiedossier kritisch door te nemen en zelf de balans op te maken tussen jouw beperkingen en resterende mogelijkheden. Zowel het medische gesprek met de verzekeringsarts als het arbeidskundige gesprek vragen om voorbereiding en scherpte. Jij bent ten slotte degene die de dagelijkse, persoonlijke werkelijkheid het beste kan duiden voor de beoordelaars van het UWV.
Laat anderen jou het proces niet uit handen nemen. Je toont eigenaarschap door jouw verhaal feitelijk en helder neer te zetten. De uitleg van de Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen, de uitkering bij langdurige arbeidsongeschiktheid na twee ziektejaren, vormt enkel het theoretische kader. De praktijk verlangt dat je deze regels verbindt aan jouw unieke situatie. Re-integratie stopt niet bij een beslissing; passiviteit kost mentaal en financieel kapitaal. Blijf het samenspel opzoeken, doorbreek vastgeroeste patronen en wees bereid om nieuwe, duurzame kansen te onderzoeken.
De grens van 104 weken verzuim vraagt om meer dan het afvinken van wettelijke verplichtingen; het verlangt rolhelderheid en oprechte aandacht voor de signalen onder de oppervlakte. Zien jullie als organisatie patronen die om duiding vragen, of ontbreekt de regie in het huidige traject? Wij onderzoeken graag samen wat er werkelijk speelt en wie er nu aan zet is om het stuur in handen te nemen. Zet nieuwsgierigheid om in concrete beweging en ontdek hoe we het samenspel rondom duurzame inzetbaarheid samen orkestreren. Laten we het gesprek openen.
Kom je er niet uit? Dan kijken we graag met je mee.
